Jestem na Kazimierzu. Nie „w”, ale „na”. W cesarsko-królewskim mieście, co to rękami, nogami i śpiewem broni się przed przenoszeniem do niego stolicy. Jak gdyby ktoś w ogóle to planował.

Pragę często porównuje się do podobnych dzielnic w innych miastach. I tak: była już warszawskim Montmartrem, Soho, Greenwich Village czy Kreuzbergiem. Ma to walor opisowy, ale i szufladkujący – zwalnia porównującego z wchodzenia w szczegóły, zgłębiania miejsca, rozróżniania kolorów i okoliczności przyrody. Rzuca się porównanie i gotowe. Z drugiej strony, jest to zabieg wartościujący. Skoro jest jak w Paryżu, Londynie, Nowym Jorku czy Berlinie to znaczy, że światowo jest. W globalnej wiosce w cenie jest – zdaniem jednych – uniformizacja, zatarcie różnic. Inni stawiają na wyjątkowość, odrębności.

Ale od paralel trudno uciec. Może taka to ludzka przypadłość? Kiedy oglądam zdjęcia krakowskiego Kazimierza sprzed 30-40 lat, to porównania z dzisiejszą Pragą mocno się narzucają. Odrapane, zapuszczone kamienice, podejrzane typy, margines, smoki i ludożercy. Dzielnica zakazana. A dzisiaj…

Liczba knajp wszelkiego autoramentu, tudzież turystów, w przeliczeniu na kilometr kwadratowy zbliża się do gęstości zaludnienia Singapuru. Na ulicy Szerokiej lokal obok lokalu, po każdej stronie ta sama monotonia. Plac Nowy to samo. Ulice przyległe trochę lepsze, odważniej dopuszczają handel i rzemiosło. I jeszcze ta kazimierska specyfika – Schindler’s List Tours, gęsi pipek, klezmerzy i wycieczki do Auschwitz. Co wrażliwsi uciekają za Wisłę, na Podgórze. Odważniejsi (ponoć są tacy!) na północ, do Warszawy. Konkretnie: na Pragę.

Strach się bać. Praga następna w kolejce? Dzisiaj autentyczna, jutro…? No właśnie, co jutro?
Czy za 20 lat będę chciał tu mieszkać?

Les Couleurs, Plac Nowy
kawa+ Złota Jesień